Um

Pisałam to w stanie bardzo nietrzeźwym, tak więc proszę się nie śmiać. 

Za wszelkie błędy z góry przepraszam, wybaczcie. Nie mieszkam w Polsce od piętnastu lat :). Jak zobaczycie jakieś byki, błagam, poprawcie mnie od razu w komentarzach. 

Pozdrawiam :*.

1: UM

San Juan, Portoryko.

Wczesnym wieczorem spacerowała z rodzicami, wymijając natrętnych turystów. Pojawiali się tutaj zawsze między listopadem, a styczniem. Plaże wydawały się wtedy przepełnione, a jej rodzice stawali się aż nadto opiekuńczy i prawie w ogóle nie spuszczali jej z oka. Stare miasto zalane było słońcem. Kolorowe budynki tętniły historią. Zapach pastelonu, tutejszej potrawy, wydobywający się z otwartych okien już zawsze przypominał jej dzieciństwo. San Juan to miasto, do którego często wracała w dorosłym życiu. To tu stawiała swoje pierwsze kroki. Portoryko było bliskie jej sercu, tam się wychowała. 

Jej ojciec był historykiem, geografem i archeologiem. Nie widziała w tym nic ciekawego. Każdy jego dzień wyglądał tak samo. Całe dnie spędzał w tutejszym porcie, pisząc dokumenty, szlajał się dżunglach albo grzebał w ziemi na stacjach archeologicznych w Ameryce Centralnej. Zachwycały go stare budynki i zawsze zaciągał całą rodzinę na „archeologiczne wycieczki”, gdzie błąkali się po starych budowlach i ruinach, nudząc się niemiłosiernie. Uwielbiała za to, gdy zabierał ich w góry albo wycieczki po świecie. Jej ojciec był też ekscentrykiem, który łatwo zawierał znajomości, ale równie szybko je tracił ze względu na ciągłe wyjazdy. Wydawał książki dokumentalne o Ameryce Środkowej, które zostały dobrze przyjęte wśród geografów i historyków. W planach miał też przeprowadzkę do Nowego Jorku, co nie bardzo jej się podobało. Była blisko z ojcem. Znosiła jego delegacje, wyjazdy i długie nieobecności, gdy pracował w różnych krajach, ale nie wyobrażała sobie, żeby mieszkał tak daleko na stałe.

Matka wywodziła się z Islandii i była artystką. I to piekielnie dobrą. Krytycy zachwycali się jej obrazami, a jej wystawy przyciągały tłumy. Najlepsze obrazy zdobiły wnętrza oper, wielkich galerii i drogich hoteli. Gdy nie malowała, wykładała malarstwo na uniwersytecie. Zawsze zarażała ludzi radością, ciepłem i pozytywnym podejściem do życia. Jej matka nie lubiła też wychodzić na zewnątrz, zamykała się w sypialni, malując. Odcinała się od ludzi i choć była bardzo ciepłą i pozytywną osobą, spędzała czas samotnie. W czterech ścianach, odcięta od świata, walczyła z depresją, o której nikt, oprócz rodziny, nie wiedział. Magdalenę bardzo to denerwowało. Zawsze marzyła o długich rozmowach z matką, robieniem razem zakupów i spędzaniem wspólnego czasu. Za każdym razem, gdy chciała z nią porozmawiać, matka zatrzaskiwała jej przed nosem drzwi. Wszystkie jej koleżanki miały świetne kontakty z matkami, czego Magdalena piekielnie im zazdrościła. Koleżanki ojca, również archeolodzy, były jej bliższe niż własna matka. 

***

Gdy miała dwanaście lat, wróciła z ojcem do Polski. Matka go zdradziła, wyjeżdżając do Kanady z nowym kochankiem. Zostawiła po sobie papiery rozwodowe i siedem niedokończonych obrazów. Ojciec w furii zniszczył je wszystkie płacząc. To był pierwszy i ostatni raz, kiedy widziała swojego ojca w takim stanie. Nie mógł się po tym wszystkim pozbierać. Zostawiła ich samych sobie, tak ot. Nigdy więcej się do nich nie odezwała. Magdalena słała wizytówki do Calgary w nadziei, że matka pewnego dnia odpisze albo do niej zadzwoni. Nic takiego nie nastąpiło. Ojciec nie mógł zostać w San Juan. Wszystko wokół przypominało mu jej matkę.

Nie mogła przyzwyczaić się do życia w Polsce. Wszystko było inne. Mieszkańcy Warszawy wydawali się biec przez życie, jakby brali udział w jakimś wyścigu. Jej rodziciel nadal pracował jako geograf i archeolog, co wiązało się z jego częstymi wyjazdami. Dlatego większość czasu spędzała z dziadkami. Ojciec z wyjazdu do Kenii niestety już nie wrócił. Zginął podczas jakiegoś protestu. Przez lokalne protesty, terrory i burdy, ciała nigdy nie odnaleziono. 

***

Gdy tylko skończyła liceum, wiedziała, że musi wyjechać. Złożyła aplikację na kilka zagranicznych uczelni i padło jednak na Uniwersytet Tokijski. Japonia... Nie o tym marzyła, ale postawiła spróbować...

______________________________
Ciąg dalszy nastąpi :).